Ebru Şallı oğlu Pars Tan’ı kaybettikten sonra ilk kez konuştu! “Ben Ponçik’le yaşıyorum hala”

Anneler Günü nedeni ile konuşmayı kabul eden acılı anne Ebru Şallı, oğlu Pars Tan’ı kaybettikten sonra ilk kez içini açtı. Ebru Şallı ve Harun Tan’ın lenfoman tedavisi gören oğulları Pars Tan, geçtiğimiz günlerde tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybetti. Kilyos mezarlığına defnedilen Pars Tan’ın ölümü tüm Türkiye’yi derinden etkilerken, Ebru Şallı yaşadığı acıyla kendisini dış dünyaya kapatmıştı. Günler sonra Anneler Günü vesilesi ile oğlu Pars hakkında ilk kez konuşan Ebru Şallı’nın sözleri kolay kolay hafızalardan silinemeyecek. İşte evlat acısıyla yanan Ebru Şallı’nın sözleri…

Ebru Şallı kısa süre önce oğlu Pars’ı lenf kanseri sebebiyle kaybetti. Acı haberin ardından evine kapanan Ebru Şallı Ayşe Arman’a konuştu. Ebru Şallı acısıyla ilgili “Hayatta hep güçlü durmaya çalıştım, küçüklükten beri güçlü bir yapım var. Ama bu, başka bir şeymiş… Hiçbir acıya benzemiyormuş! Bitiyorsun! Üstelik daha çok başındayım her şeyin. Bugün 22. gün. Hayatta olmadığını, nefes almadığını, bana, “Güzel annem” diyemeyeceğini, o tatlı gözleriyle derin derin bakamayacağını kabul edemiyorum. Ben Ponçik’le yaşıyorum hala…” dedi.

SIK SIK YANINA GİDİYORUM!

“Biz iki yıl çektik bu hastalığı, hastanede yaşıyor gibiydik. Son üç ayımız kötüydü. Ama hastane sürecinde çok güzel günlerimiz de oldu. Şimdi de sanki hala orada, sanki gidip görebilirim… Oysa Ponçik, Zekeriyaköy’de bir mezarlıkta… Toprağın altında… Mezar taşında, 10 yaşındaki oğlumun adını gördüğümde inanamıyorum… 10 yaş nedir ki?! Küçücüktü daha… Daha önünde yaşayacağı bir hayat vardı… Doyamadım oğluma… Hiçbirimiz doyamadık… (Ağlıyor)”

‘BİRİ İÇİME ATEŞ ATMIŞ GİBİ…’

“Hissettiğim acı, işte o ateş topu…” diyen Şallı acısını şu sözlerle ifade ediyor: “Birileri, içime atmış gibi. Üzerinde alevler olan bir top. Oradan oraya çarpıyor içimde. Dönüyor dönüyor, tüm vücudumu sarıyor. Sonra kora dönüyor, o koru da hissediyorum. “Bitti mi yoksa?” derken, yangın tekrar başlıyor. İlacın ya da herhangi bir şeyin fayda edeceğini düşünmüyorum. Belki mental olarak bir süre edecektir. Ama sürekli ilaçla da yaşanmaz. Yapacak bir şey yok, ateş düştüğü yeri yakıyor. Ömür boyu da yakacak.

‘UYUYAMIYORUM’

Cansız bedenine son sarılışım. O melek yüzüyle huzur içinde uyurken ki hali, hiç gitmiyor gözümden önünden… Ben artık uyuyamıyorum, beynim uyumayı reddediyor. Vücudum yorgunluktan iflas edip uyumak istese de beyin direniyor, uyumuyor. İlaçla uyuyabilmek istiyorum ve dua ediyorum “N’olur oğlumu rüyamda görebileyim” diye.”

MEZARINA NEDEN O NOTU YAZDIRDI?

Ebru Şallı Ayşe Arman’a Pars’ı anlatırken ise şunları söylüyor:

“Şu anda da saçma belki ama “Üşüyor mu, aç mı?” diye düşünüyorum. Tabii ki makul bir açıklaması yok ama, “Beni çok özler, o bensiz ne yapar ki?” diyorum. Ben ilaçlarını filan verirken, gözlerimin içine bakardı, o kadar güvenirdi bana. Şimdi tabi düşünmeden edemiyorum: “Korkuyor mu? Üşüyor mu? Karanlıkta mı? Aydınlıkta mı? Nerede?” O yüzden, “Ponçik benimlesin!” yazdım o gün. “Nerede olduğunun hiçbir önemi yok. Annen seni bırakmayacak, hep yanında…”